قابل توجه اينكه آيه فوق با انواع تاكيدها همراه است از يك سو واژه « بطش » خود به معنى گرفتن قهرآميز است ، و شدت در آن نهفته شده ، و از سوى ديگر « جمله اسميه » معمولا براى تاكيد مىآيد ، و از سوى سوم تعبير به « شديد » ، و از سوى چهارم كلمه « ان » و از سوى پنجم « لام » كه در اين گونه موارد نيز براى تاكيد مىباشد در اين يك آيه جمع است . بنا بر اين قرآن مجيد مىخواهد آنها را با نهايت قاطعيت تهديد به مجازات كند و جمله * ( إِنَّه هُوَ يُبْدِئُ وَيُعِيدُ ) * كه دليل اجمالى معاد در آن نهفته است نيز تاكيد ديگرى بر آن مىافزايد ( 1 ) . سپس به بيان پنج وصف از اوصاف خداوند بزرگ پرداخته ، مىگويد : « او آمرزنده بندگان توبه كار ، و دوستدار مؤمنان است » ( * ( وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ ) * ) . « او داراى تخت قدرت ، و حكومت مطلقه بر عالم هستى و صاحب مجد و عظمت است » ( * ( ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ ) * ) . « او هر كارى را اراده كند انجام مىدهد » ( * ( فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ ) * ) . « غفور » و « ودود » كه هر دو صيغه مبالغه هستند اشاره به نهايت بخشندگى

--> ( 1 ) دليل زيباى فوق در باره « معاد » همان است كه آخر سوره « يس » آيه 79 نيز آمده است : * ( قُلْ يُحْيِيهَا الَّذِي أَنْشَأَها أَوَّلَ مَرَّةٍ وَهُوَ بِكُلِّ خَلْقٍ عَلِيمٌ ) * : « بگو همان كس كه او را در آغاز آفريد بار ديگر زنده مىكند ، و او از تمام مخلوقات خود آگاه است » ، مىگويد : « فارابى » آرزو مىكرد كه اى كاش « ارسطو » فيلسوف معروف يونانى زنده بود تا اين دليل محكم و زيبا را درباره معاد از قرآن مجيد بشنود !